Słownik fotograficzny

System aparatu, który automatycznie reguluje obiektyw, aby uzyskać ostry obraz obiektu. Nowoczesne systemy wykorzystują metody detekcji fazy lub detekcji kontrastu.

Wada obiektywu, w której różne długości fali światła ogniskują się w nieco innych punktach, powodując kolorowe obwódki wzdłuż krawędzi o wysokim kontraście. Częściej występuje w tańszych obiektywach i przy szerokich przysłonach.

Estetyczna jakość nieostrych obszarów obrazu, szczególnie świateł. Gładkie, okrągłe bokeh jest na ogół preferowane i zależy od konstrukcji obiektywu oraz kształtu przysłony.

Wykonywanie wielu zdjęć tej samej sceny przy różnych ustawieniach ekspozycji. Stosowany w fotografii HDR lub w celu zapewnienia przynajmniej jednej poprawnie naświetlonej klatki.

Funkcja lustrzanki, która podnosi lustro przed otwarciem migawki, redukując wibracje. Używana do ostrych zdjęć ze statywu, szczególnie przy wolnych czasach migawki.

Ustawienie aparatu korygujące kolory tak, aby białe obiekty wyglądały neutralnie przy różnych warunkach oświetleniowych. Może być ustawiony automatycznie lub ręcznie za pomocą wartości w kelwinach.

Czas, przez który migawka aparatu jest otwarta podczas ekspozycji. Szybsze czasy zamrażają ruch; wolniejsze pozwalają na rozmycie ruchu.

Ugięcie światła przechodzącego przez mały otwór, które zmiękcza obraz. Wyznacza praktyczny limit przymykania przysłony obiektywu.

Zdjęcie wykonane z wolnym czasem migawki, zwykle kilka sekund lub minut. Używane do smug świetlnych, gładkiej wody, śladów gwiazd i scen przy słabym oświetleniu.

Liczba reprezentująca kombinację czasu naświetlania i przysłony dającą tę samą ekspozycję. Każdy przyrost o 1 EV podwaja lub zmniejsza o połowę ilość światła.

Technika, w której wiele zdjęć nastawionych na różne odległości jest łączonych w obróbce cyfrowej, aby uzyskać większą głębię ostrości niż pozwala na to pojedyncza ekspozycja.

Filtr o neutralnej gęstości, który zmniejsza ilość światła wchodzącego do obiektywu bez wpływu na kolory. Umożliwia dłuższe ekspozycje lub szerszą przysłonę w jasnych warunkach.

Filtr redukujący odbicia i olśnienia od niemetalicznych powierzchni, który może pogłębić błękit nieba. Działa poprzez blokowanie fal świetlnych oscylujących w określonym kierunku.

Zakres odległości w scenie, który wydaje się akceptowalnie ostry. Kontrolowany przez przysłonę, ogniskową i odległość od obiektu.

Wykres pokazujący rozkład wartości jasności w obrazie. Lewa strona reprezentuje cienie, prawa strona — światła.

Miara czułości matrycy na światło. Wyższe wartości ISO rozjaśniają obraz, ale wprowadzają więcej szumu.

Skompresowany format pliku obrazu stosujący kompresję stratną. Mniejsze rozmiary plików, ale mniejsza elastyczność edycji w porównaniu z RAW.

Największe koło rozmycia, które wciąż wygląda jak punkt dla ludzkiego oka. Określa granice akceptowalnej ostrości i jest używany w obliczeniach głębi ostrości.

Kontrolka aparatu, która nadpisuje zmierzoną ekspozycję, zwykle w krokach co 1/3 stopnia. Wartości dodatnie rozjaśniają obraz; ujemne go przyciemniają.

Jednostka używana do pomiaru temperatury barwowej światła. Fotografowie używają wartości w kelwinach do ustawiania balansu bieli i dopasowania koloru oświetlenia otoczenia.

Efekt wizualny teleobiektywu sprawiający, że odległe obiekty wydają się bliżej obiektów na pierwszym planie. Jest spowodowany dużą odległością fotografowania, a nie samym obiektywem.

Fotografia odwzorowująca obiekty w skali naturalnej lub zbliżonej do naturalnej (stosunek 1:1). Wymaga specjalistycznych obiektywów makro lub pierścieni pośrednich.

Milion pikseli. Liczba megapikseli matrycy określa maksymalną rozdzielczość zdjęć, jakie może ona wykonać.

Bezlusterkowy system aparatów z matrycą o wymiarach 17,3 x 13 mm, co daje współczynnik kadrowania 2x. Oferuje kompaktowe korpusy i obiektywy z dobrą jakością obrazu.

Gdy obraz otrzymuje zbyt mało światła, powodując, że obszary cieni tracą szczegóły i wydają się szumowe. Przeciwieństwo prześwietlenia.

Odległość w milimetrach od optycznego środka obiektywu do matrycy przy ostrości na nieskończoność. Określa kąt widzenia i powiększenie.

Najbliższy punkt ostrości, przy którym wszystko od połowy tej odległości do nieskończoności jest akceptowalnie ostre. Maksymalizuje głębię ostrości dla danej przysłony.

Obiektyw o stałej ogniskowej (bez zoomu). Obiektywy stałoogniskowe są zazwyczaj ostrzejsze, jaśniejsze (szersza przysłona) i lżejsze niż porównywalne obiektywy zmiennoogniskowe.

Obiektyw o zmiennym zakresie ogniskowych, pozwalający fotografowi zmieniać kadrowanie bez przemieszczania się. Oferuje wszechstronność kosztem rozmiaru, wagi i czasem ostrości.

Otwór w obiektywie, przez który przechodzi światło. Szersza przysłona (niższy numer f) przepuszcza więcej światła i tworzy płytszą głębię ostrości.

Stosunek szerokości do wysokości obrazu. Popularne proporcje to 3:2 (standardowa lustrzanka), 4:3 (Micro Four Thirds) i 16:9 (panoramiczny).

Jednostka miary przysłony obiektywu. Każdy pełny stopień (f/1.4, f/2, f/2.8, f/4...) zmniejsza o połowę ilość światła przechodzącego przez obiektyw.

Rozmiar matrycy odpowiadający filmowi 35 mm (36 x 24 mm). Jest to standard odniesienia dla obliczeń ogniskowej i współczynnika kadrowania.

Gdy obraz otrzymuje zbyt dużo światła, powodując, że światła obcinają się do czystej bieli i tracą szczegóły. Przeciwieństwo niedoświetlenia.

Szerokokątny obraz tworzony przez łączenie wielu nakładających się zdjęć. Może obejmować do 360 stopni sceny.

Odległość w mikrometrach między środkami sąsiednich pikseli na matrycy. Większy rozmiar piksela na ogół oznacza lepszą wydajność przy słabym oświetleniu.

Nieskompresowany lub bezstratnie skompresowany format pliku zachowujący wszystkie dane z matrycy. Oferuje maksymalną elastyczność w obróbce kosztem większych rozmiarów plików.

Wytyczna mówiąca, że minimalny czas migawki przy fotografowaniu z ręki powinien wynosić 1/(ogniskowa), aby uniknąć poruszenia aparatu. Dla obiektywu 200 mm należy użyć co najmniej 1/200 s.

Fizyczne wymiary matrycy aparatu. Większe matryce wychwytują więcej światła, oferują płytszą głębię ostrości i generalnie produkują mniej szumu.

System redukujący rozmycie spowodowane drganiami aparatu, znajdujący się w obiektywie (OIS) lub korpusie aparatu (IBIS). Zazwyczaj zapewnia 3-7 stopni przewagi przy fotografowaniu z ręki.

Losowa zmienność jasności i koloru w cyfrowych obrazach, najbardziej widoczna w cieniach i przy wysokich ustawieniach ISO. Można go zmniejszyć za pomocą oprogramowania do redukcji szumów.

Jednostka zmiany ekspozycji reprezentująca podwojenie lub zmniejszenie o połowę ilości światła. Stosowana jednakowo do przysłony, czasu migawki i ISO.

Obiektyw o krótkiej ogniskowej (zwykle poniżej 35 mm na pełnej klatce), który obejmuje szersze pole widzenia. Często używany w fotografii krajobrazowej, architektonicznej i wnętrz.

Ustawienie migawki, w którym migawka pozostaje otwarta tak długo, jak przycisk migawki jest wciśnięty. Używany do bardzo długich ekspozycji wykraczających poza ustawienia czasowe aparatu.

Pomiar w kelwinach opisujący ciepło lub chłód źródła światła. Niższe wartości (2700K) wydają się ciepłe/pomarańczowe; wyższe wartości (6500K+) wydają się chłodne/niebieskie.

Zależność między przysłoną, czasem naświetlania a ISO. Zmiana jednego parametru wymaga dostosowania pozostałych, aby utrzymać tę samą ekspozycję.

Obiektyw o ogniskowej dłuższej niż około 70 mm (ekwiwalent pełnej klatki). Teleobiektywy powiększają odległe obiekty i kompresują perspektywę.

Obiektyw, który może przechylać płaszczyznę ostrości i przesuwać koło obrazu względem matrycy. Używany w fotografii architektury i do efektów selektywnej ostrości.

Stosunek przekątnej matrycy aparatu do przekątnej pełnoklatkowej matrycy 35 mm. Wpływa na efektywną ogniskową i pole widzenia.

Przyciemnienie rogów i krawędzi obrazu w stosunku do środka. Może być spowodowane konstrukcją obiektywu, filtrami lub osłonami obiektywu i jest czasami dodawane celowo w obróbce.

Tryb fotografowania, w którym aparat wykonuje wiele klatek na sekundę w szybkiej sekwencji. Przydatny do rejestrowania szybkiej akcji lub wyboru najlepszego momentu.

Zakres między najciemniejszymi cieniami a najjaśniejszymi światłami, jaki aparat może uchwycić w pojedynczej ekspozycji. Mierzony w stopniach (EV).

Okres krótko po wschodzie lub przed zachodem słońca, gdy światło jest ciepłe, miękkie i kierunkowe. Bardzo ceniony w fotografii krajobrazowej i portretowej.

Wytyczna kompozycji dzieląca kadr na siatkę 3x3. Umieszczanie obiektów wzdłuż linii lub na ich przecięciach często tworzy bardziej wyważony obraz.

Urządzenie lub system aparatu mierzący natężenie światła w celu określenia prawidłowych ustawień ekspozycji. Aparaty używają pomiaru światła odbitego; ręczne światłomierze mogą mierzyć światło padające.

Rozmiar matrycy większy niż pełna klatka, zwykle około 44 x 33 mm lub 54 x 40 mm. Oferuje wyższą rozdzielczość, płytszą głębię ostrości i większy zakres dynamiczny.

Smugi światła tworzone przez pozorny ruch gwiazd podczas długiej ekspozycji. Można je uchwycić w jednej bardzo długiej ekspozycji lub przez łączenie wielu krótszych klatek.